Amy – mijn lieve maatje
Hoe Amy in mijn leven kwam
In maart 2014 haalde ik Amy uit het asiel. Ze wisten niets over haar verleden. Ze was gevonden, achtergelaten en vastgebonden aan een boom. Ondanks dat alles voelde ze zich vanaf het eerste moment thuis bij mij.
Ze was duidelijk goed opgevoed en kende veel commando’s. Amy had een eigen willetje, een slim koppie en een hart van goud. Ze was geen knuffelhond, maar wel een hond die precies wist hoe ze haar plek moest innemen.
Haar eigen manier van doen
Als ik moest niezen of mijn telefoon pakte, begon ze te blaffen. En wanneer er bezoek kwam, wilde ze eerst alle aandacht. Na een uurtje vond ze het genoeg en liet ze met een paar duidelijke blafjes weten dat het tijd was om te vertrekken.
In de tuin werken zat er vaak niet in. zodra ik de schoffel, bezem of wat dan ook met een steel pakte wilde ze deze stuk bijten. Als ik takken had van het snoeien had ik geen versnipperaar voor nodig, want ik had een Amy versnipperaar.
Haar ingebouwde navigatiesysteem
Amy wist altijd precies hoe een route liep. Liepen we een nieuwe route, dan kende ze die de volgende keer volledig uit haar hoofd.
Als ze los liep, zoefde ze meteen weg om haar energie kwijt te raken. Vier keer per dag wandelen was normaal voor ons – geen kleine rondjes, maar echte stukken.
Bij elke kruising bleef ze netjes staan tot ik zei: rechtdoor, links of rechts. Dan ging ze weer verder naar het volgende punt, alsof ze de route al jaren kende.
Als ik haar kwijt was, kon ik het beste gewoon naar huis lopen. Daar lag ze dan al voor de poort, rustig wachtend tot ik eraan kwam.
Dan keek ze me aan van. “Hè hè, ben je er eindelijk, ik wil spelen met mijn bal.
Maar na een tijdeje vond ik haar roepen maar een gedoe. Dus leerde ik haar te reageren op een fluitje met bij passende hand gebaren voor: blijf, links, rechtdoor en rechts. Dit leerde ze binnen een week.
Toen ze ouder werd
Slijtage maakte rennen onmogelijk. Onze wandelingen werden kleiner, rustiger en minder vaak. Langzaam merkte ik dat ze niet meer kon wat ze altijd had gedaan.
Op 8 november 2024 moest ik het moeilijke besluit nemen om haar te laten inslapen. Het was het zwaarste, maar ook het liefste wat ik voor haar kon doen.
Voor altijd bij me
Amy was meer dan een hond. Ze was mijn wandelmaatje, mijn steun en mijn dagelijkse reden om naar buiten te gaan. Ze heeft me door moeilijke tijden heen geholpen, simpelweg door er te zijn. Ze blijft voor altijd een deel van mijn leven en in mijn hart.










